باز آواز چکاوک در دور دست های گمشده ی شب گوش را می نوازد

و حال هنگام رقصیدن بر صفحه ای است که پر شده از بغض های پریشانی مرغکی پر شکسته..

انگار خواهد نوشت با پری نم گرفته از جوهره ی اشک در لرزش دستهایی که کوه را می لرزاند!

اما  چگونه خواه ، که سرنوشتش فریاد را در مرز بی نهایت سکوت می شکند..

باز چشمی در طلوع چشمی خاکستری تر !

و نیز در کنار چشمی که خاکستر غروب چشمش را ورق زده چشمک می زند!!

دیگر نخواهد توانست تمامیت وجود خاک را بپذیرد ، هر چند اوست در کنارش  اما

کدام اهورای آسمان او را به آغوشش باز خواهد گرداند؟

اینک چه سری در لبخند نهفته ی ستاره پیداست که فردا چکاوک آنرا خواهد خواند !!

                                                        ج . انتظار