جاري  به  خواب ،  در  حسرت    آن  يك  نگاه

ديده اي   كه   مستانه  ،    مي كشد   به     راه

گريه  و  آه  ،  خنده ي   غمگين    يك   سكوت

فرياد     بغض       نفس هاي       بي     گناه

اي   دميده   به  صبح ،    در لبهاي    بي توان

حيران   مگرد   تو    به     فرداي     بازگشت

بنشين     تو     خسته  ،  بر   مزار  ماتم   دل

بنگر به  لحظه هاي  مرده  در  چهره ي  زمان

بي        رهگذر تر    از     باده ي       خزان

بگذار    بگذرد    از    يك    نگاه     سرنوشت

بگذار    كه    بر    ديده ي    آن    محرم  شب

پايان    نامه اي    كه     از     انتظار    نوشت

ديگر  به  فسانه  از  قصه ي   ساده ي    نسيم

ديگر    پناه    دستهاي   بي   اثر     كجاست ؟

گذشتن   چه   سود ،   كه    جداييست   عاقبت

آخر رفتن  به جاده هاي    پرخطر    كجاست ؟

ديگر خموشي آن شمع كه پروانه را مي سرود

آنجا به اشك ، كه  نشست  بر شانه ي  سرشت

آنجا  كه   خواب  در   كمند     پيچش   عشق

بر مقصدي  كه  انتهایش  میرسد   به   بهشت

ج . انتظار