صدايي از آوار بلا ، از غروب و از طلوع ،
پيكر كاغذي كه برويش چكه كنان روانه می شد ...!
مي خواند ستاره ، بي كس و پر غم ، تشنه از فردا ، بی قرار، انتظار ........
اندكي مي گذرد ؛ نفس آرام مي گيرد از شب بي ستاره خوندن ، از نگاهه بي پناهه موندن ..
و
حال زمان حضور خستگي هاست ! تنها ، شروع ظلمت ، فرياد نفسها...!
از سر خط :
آواره از غم ، تجسم ، نهايت ، صداي بي صداي گريه اي در خلوت شب ..
سجده ي سنگي بر عشق ! بوسه بر خاك ،
و
بوسه بر شعري كه شكستن است ...
نگاهي به نگاه ، عمر ، گذشته ، خيالي به خيال ...!
و
اينك سكوت و درد ، آغاز فريب ! تكيه بر بغض صداي مردكي غريب ...!
و
پايان رؤيايي منجمد : " اشك چشمي كه روي خاكستر حسرت مي بارد "
تكرار از سر خط :
مرغكي در بستر غم ، همسفرتر از نفس ..
آمد !!
و اكنون مرگ آخرين سكوت ...!!
ج . انتظار
.....................................................................
تقدیم به زاینده رود و خاطراتش .. منو ببخش ((وحید عبدالهی))
?وحید عبدالهی | در چهارشنبه 18 مهر1386 ساعت 11:22 قبل از ظهر | پیوند |
دوستان من سلام .. خسته نباشید. از اینکه وبلاگ منو انتخاب کردید تا لحظه کوچکی را در دفترچه احساس دلتون به یادگار بگذارم بی نهایت متشکرم .... وحید عبدالهی
..................
در سایه سار عشق زار کوچک خویش از تو و یاد تو زمزمه عاشقانه ماندن را با بهار خواندم .. حال در سراسیمه گاه وادی این زمان با کدام ترانه بخوانمت تا که به اغاز برسی ..
..................